Tractatus Logico-Philosophicus (Logisch-Philosophische Abhandlung) jest to jedyna lektura Ludwika Wittgensteina wydana zbytnio jego życia (poza artykułem poświęconym logice, "Some Remarks gorsza połowa Logical Form", Proceedings of the Aristotelian Society, Suppl. vol. 9 (1929) 162-171.) Jego tytuł zasugerowany został wskroś George Edward Moore'a, który powoływał się na praca Spinozy, Tractatus Theologico-Politicus.
Wg przedmowy do wydania anglojęzycznego napisanej na wskroś Bertranda Russella, utwór to jest ambitnym projektem ostatecznego ustalenia niepodważalnych relacji pośród językiem także rzeczywistością (światem – w środku terminologii własnej Wittgensteina) – i też ustaleniem granic dyspozycja poznawczych filozofii wyrażanej w środku znakomicie logicznym języku. Ponownie, wg słów Russella, którego Wittgenstein był uczniem, praca to powstawało wewnątrz zamyśle w charakterze skrupulatny relacja systemu filozoficznego zwanego atomizmem logicznym – wreszcie zaś, dowiodło, że układ ten jest niewykonalny do skonstruowania, pod konsekwentnym zachowaniu jego pierwotnych założeń.[1]
Znaczenie tego dzieła wykracza jakkolwiek znacznie pozycja jego pierwotne zamierzenia. Jego tezy, zawarte do wnętrza punktach od momentu 1 do 6.4 również jego fraza końcowe, stanowiły sposób programu badawczego na rzecz pozytywizmu logicznego. Wiele z tez tego dzieła stanowiło też do wnętrza późniejszym okresie źródło inspiracji oznacza to ustęp odniesienia na rzecz wielu innych systemów filozoficznych, tudzież również miało twardy jak stal wpływ na wzrost współczesnej semantyki.[2][3]
Traktat ukazał się z początku po niemiecku, wewnątrz roku 1921, jak świeżo miniony piosenka Annalen der Naturphilosophie. Wittgenstein był tymczasem wybitnie niezadowolony z tej wersji, jako że zawierała pani m.in. wiele błędów typograficznych. W roku 1922 wydano angielskie translacja tekstu, wykonane wskroś wybitnego lingwistę C. K. Ogdena pod pomocy Franka Ramseya (Routledge & Kegan Paul). To wydanie, zawierające zarówno wersję angielską jako również niemiecką, uznawane jest zbytnio wyjście pierwsze.[4]
Wiele usprawiedliwionych recenzent doprowadziło do ponownego przetłumaczenia Traktatu na angielski. Doszło ono do skutku za sprawą wysiłkom Davida Pearsa także Briana McGuinnessa do wnętrza 1961 roku.[5]