Najsłynniejszą tezą Traktatu, jest jego końcowe fraza opatrzone numerem 7., które do wnętrza pierwszym wydaniu z 1921 r. zostało omyłkowo powtórzone jak ustęp 7.1. Głosi ono:
"7. O czym nie wolno
mówić, o tym powinno się milczeć.
7.1. O czym nie jest dozwolone mówić, o tym należy milczeć."
(w oryginale: Wovon man nicht sprechen kann, darüber muß man schweigen.)
W późniejszych wydaniach paragraf 7.1 został na prośbę autora wykreślony plus pozostał ledwie ustęp 7 - jego repeta nie było zatem zamierzone na wskroś samego autora, tylko było wynikiem błędu drukarza.
Zdanie to zostało odebrane wskroś wielu współczesnych jak świadectwo rozpaczy, wyrażający niemożność stworzenia jakiejkolwiek sensownej teorii bytu także w charakterze wezwanie do zerwania z wszelką metafizyką w środku filozofii. Inni z kolei interpretowali to stwierdzenie jak negację wszelkich form filozofii.